Ne zaman bu kadar realist olduğumu biliyorum. Hayatımın en güzel yazını geride bıraktıktan sonra, ellerimde ayakkabılarımla otele döndüğüm Eylül sabaha karşısında. Bir daha o kadar güzel günlerin olamayacağını biliyordum. Aşkımı da acımı da oraya gömdüm. Götürülerine hiç bakmadım gidenlerin çünkü geride bıraktıkları mutlu anlar bana yeterdi.
Sen de acı çekiyorsun, saklama hali değildi bu. Ben göz göre göre çektim acımı, gezdiğim her şehirde bir parçamı bırakarak; vedalaşarak. Zamanı geldiğinde tekrar ayaklanacağını bildiğim acıları sağlam kazığa bağladım, beni bulamasınlar diye. Bulamadılar da.
Taş kalpli olma yetisini bana kazandıranlara binlerce teşekkürler etmeyeceğim. Bugünlere kimseye sırtımı yaslamadan, kendimi acındırmadan ve kendime acımayarak gelmiş olduğum gerçeği yüzümü hala gülümsetebiliyor. Anlatmak için yaşamadım, deneyim kazanmak için vücutlar harcamadım. Aldığım ah’lar da beni bu kadar idare edebildi.
Ve ben artık değişimin ta kendisi olmuş halimle dimdik durabilerek, zaaflarıma daha fazla yenilecek tek bir gün bile bırakmayacak hale geldim. Zayıflığına yenik düşenlere -ki ilerleyen günlerde buna değmezmiş diyecekler- başarılar.
Hayat sadece sizin, o’nu yaşamak için tek bir şansınız var.
